مقدمه :

نقش مدرسه در زندگي كودك غيرقابل انكار است، با توجه به دنياي پيچيده و كنوني، كودكان نيازمند مهارتهاي فردي مختلف هستند كه هيچ پدر و مادري نمي تواند تمام مهارتها را به آنها تعليم دهد. مدرسه يكي از مهمترين عوامل اجتماعي نمودن فرد است و مي تواند آنچه والدين ناتمام مي گذارند كامل كند و اين مهم را از طريق آموختن مهارتهاي فرهنگي و علمي - وسعت دادن اطلاعات - تمرين دادن در داد و ستدهاي اجتماعي با همسالان و بزرگسالان و... انجام مي دهد تا براي پختگي بيشتر و مقابله مؤثرتر با مشكلات آينده خويش، آماده شود.

شخصيت اصلي كودك، در محيط مشترك دبستان و منزل شكل مي گيرد بنابراين والدين و معلمين با ايجاد رابطه اي دو طرفه و رسيدن به شناخت كافي از كودك در مسير تربيتي آنان قدم بر مي دارند.

كودك و معلم

از ميان عوامل متعددي كه در سازگاري و پيشرفت كودك در مدرسه مؤثرند، روابط معلم - شاگرد، مهمترين آنها مي باشد، نوع رفتار معلم مي تواند سبب سازگاري مناسب كودك گرديده يا تعادل رواني او را بر هم زند و ايجاد تضاد و ناراحتي در او بنمايد. يك معلم خوب مي تواند توانائيهاي شاگردش را توسعه دهد.

عكس العمل مربيان عزيز بايد طوري باشد كه كودك بداند كه مورد اعتماد و توجه آنهاست، مثلاً با شكوفا كردن بعضي از استعدادها، آنها را مورد تشويق و تمجيد قرار داده تا لمس كنند كه واقعاً كارهاي خوب و مثبت آنها مورد توجه و اعتنا است و وقتي كودك فهميد كه مورد توجه ديگران مي باشد اتكاء به نفس نيز پيدا مي كند كه اين خود در هدايت آنان براي بارور كردن ساير استعدادها و ساختن شخصيتي كامل و عالي كمك مؤثري مي باشد.

كودك و خانواده

كودكاني كه در اثر محروميت از محبت يا روابط عاطفي غلط خانوادگي، خود را در منزل تنها احساس مي كنند از بازي در كوچه و خيابان و با هر دوستي كه در مسيرشان قرار گيرد لذت بيشتري مي برند. برعكس كودكاني كه از محبتهاي بيش از حد و غير معمولي خانوادگي برخوردار هستند وقتي كه وارد محيط مدرسه شدند در اثر مواجهه با انضباط هاي خشك دبستاني به ويژه كلاس درس، احساس بي علاقگي نموده، فرار را در پيش مي گيرند. بنابراين اولياء و معلمان مدارس ابتدائي بايد سعي در شناخت روحيه كودكان نموده و با مهرباني، ذوق و شوق حضور در كلاس را در آنها به وجود آورند و به همين منظور مسئولين محترم مدارس نيز بهتر است كه بازترين فضا و دلگشا ترين كلاس را در اختيار دانش آموزان مبتدي گذاشته و با ايجاد فضايي دوستانه ميل و رغبت حضور در كلاس را در آنها به وجود آورند.

كودك و گروه همسالان

كمي بعد از آنكه طفل وارد مدرسه شد به سرعت درك مي كند بسياري از مسائلي كه سبب رضايتمندي او مي گردد بستگي به عضويت او در گروه همسالان دارد مثلاً فرصتهايش براي دوست يابي و يا شركت در بازيهاي جمعي. عضويت در گروه همسالان منجر به رشد رواني و اجتماعي و شخصيتي بهتر، در كودك مي شود.

دو نمونه از علل مشكلات آموزشي دانش آموزان :

1- اضطراب و ترس از مردود شدن :

بسياري از اطفال ترس شديد از مردود شدن دارند و گاه تصور مي كنند توانايي حل ساده ترين مسائل را ندارند اين اضطراب مي تواند طوري شدت يابد كه سبب اغتشاش در تفكر و انديشه طفل گرديده و مانع از موفقيت تحصيلي او شود و دلسردي و عدم علاقمندي به همراه آورد.

اضطراب يك احساس دردناك و منحرف كننده اي است كه مي تواند در تمركز فكر و حل دقيق مسائل اثرات سوء داشته باشد.

2- عدم تشويق و محبوبيت :

دانش آموزاني كه از سوي معلمين، والدين و گروه همسالان تشويق مي گردند، محبوبيت زياد در مدرسه دارند از نظر تحصيلي نيز در سطح بهتري قرار دارند. در برخي از خانواده ها كه طفل از نظر پيشرفت تحصيلي تشويق نمي شود، علاقمندي چشمگيري براي موفقيت درسي ظاهر نمي سازد.

چند توصيه براي كاهش مشكلات آموزشي دانش آموزان :

• دادن مسئوليت به دانش آموز
• كوتاه كردن تكاليف
• دادن حق به دانش آموز
• آموزش انفرادي
• ساده سازي سطح كتب
• تدريس خصوصي توسط همسالان
• گام به گام كردن انجام تكاليف